عکس آنلاین[1] / مصطفی ملکی: او خودش را به عنوان بخشی از یک علت نمی‌دانست، اما به عنوان یکی از اولین عکاسان خبری بریتانیا، کریستیانا بروم[2] زمانیکه جنبش زنان در بریتانیا در حال تاریخی شدن بود در خط اول این حرکت بود.

یکشنبه بیست و یکم ژوئن سال ۱۹۰۸، کریستیانا بروم در سن ۴۶ سالگی در گردهمایی‌ای که توسط اتحادیه‌ی اجتماعی و سیاسی زنان در هاید پارک لندن برگزار شد حضور یافت. حدود ۵۰۰۰۰۰ نفر در آنچه که بعدها یکشنبه‌ی زنان نامیده شد حاضر شدند – بزرگترین گردهمایی مردم در حمایت از رای برای جنبش زنان.

«به نظر می‌رسید که همه‌ی لندن به بیرون آمده‌اند تا شاهد تظاهرات ما باشند. و بخش اعظمی از آنها به این تظاهرات پیوستند،» اینها را رهبر جنبش زنان املین پانکهرست[3] در کتاب خاطراتش با نام «داستان شخصی من» چاپ شده به سال ۱۹۱۴ می‌گوید. «زمانیکه به بالای سکو رفتم و نگاهی به این جمعیت انبوه و فشرده انداختم. از دور می‌دیدم که جمعیت چون سیلی خروشان در حال سرازیر شدن به درون پارک بودند. تمام وجودم را هیجان گرفته بود. هرگز تصور هم نمی‌کردم چنین جمعیتی برای شرکت در یک تظاهرات سیاسی شرکت کند.»

بروم به کمک دخترش وینی یک دوربین جعبه‌ای بزرگ را در میان جمعیت حمل می‌کرد و آن را در مقابل ۲۰ سکویی که برای سخنرانان تعبیه شده بودند قرار داد. کریستین بروم در تجمع هاید پارک نه به عنوان یک طرفدار بلکه به عنوان یک عکاسِ در حال کار و یک زن مستقل شرکت کرد – زنی با چشمانی تیزبین برای شکار صحنه‌هایی دراماتیک و به یاد ماندنی. در سال ۱۹۰۳، زمانیکه تجارت خانوادگی‌شان شکست خورد، با یک دوربین جعبه ای قرضی توانست عکاسی را یاد بگیرد. در همان سال او سوارکار آمریکایی دنی ماهر را قبل از اپسوم دربی متقاعد کرد تا بتواند از او سوار بر اسب عکس بگیرد. مسابقه برگزار شد و این سوارکار برنده شد. در هفته‌های بعد بروم توانست تا با این اقبالی که به او روی آورد کارت پستال‌های زیادی را از روی عکسش به فروش برساند.

به زودی بازارش در فروش کارت پستال‌هایی که در سفرهایش به دور لندن درست می‌کرد رونق یافت: نماهای خیابان‌ها و رویدادهای ورزشی از قبیل مسابقات قایقرانی. وینی دخترش صفحه‌ها را آماده می‌کرد و همسرش آلبرت همه‌ی توضیحات کارت پستال‌ها را با دستخط خود می نوشت.

بعد از آنکه در سال ۱۹۰۸ زمانیکه اعتراض زنان به اوج خود رسید، زنان معترض توجه بروم را به سوی خود جلب کردند و این می‌توانست در تجارت کارت پستال او یک درآمدزایی پر منفعت باشد. «اشتیاق زاید‌الوصفی بین زنان بریتانیا برای داشتن کارت پستال‌های قهرمانان‌شان به وجود آمده بود، هم هواداران و هم کسانی که خود در بطن ماجرا بودند.» اینها صحبت‌های دایان آتکینسون است.

بروم از فعالان حقوق زنان بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ عکس گرفت، رویدادهایی چون رژه‌ی زندانیان در سال ۱۹۱۰ که زندانیانی که آزاد شده بودند مانند سیلویا پانکهرست و امیلی ویلدینگ دیویسِن با دامن‌هایی سفید و مدال‌های زندانیان رژه می‌رفتند. امیلی دیویسن که تعدادی هم عکس از او موجود است در سن چهل سالگی به خاطر جراحت حاصل از برخورد سرش با پاهای اسب در اپسوم دربی ۱۹۱۳ درگذشت.[4][5]

او همچنین پرتره‌هایی از فعالان اصلی شامل املین و کریستابل پانکهرست و باربارا آیتون گود خلق کرد. عکس‌های بروم هیجان یک لحظه‌ی رادیکال را در خود دارند. آتکینسون چنین می‌گوید: بروم بیشتر درگیر مدها و پوشش لباس‌ها بود تا سیاست‌هایی که در پشت این اجتماع پنهان بودند. برای همین است که عکس‌های بروم یک نوع لذت و شعف را نشان می‌دهند تا یک جنبش تاریخی و دردهایش را. آنها همچنین چشمان تیزبین بروم را در شکار جزییات نشان می‌دهند.

نویسنده: زهرا ستوده

منبع

آتلیه تخصصی عکس نوزاد ،کودک و بارداری- فوتو ستوده
زهرا ستوده
نویسنده: زهرا ستوده
عشق به عکاسی و ثبت لحظات خاطره انگیز از کودکان ، من رو به کار بیشتر تشویق کرد و این وب سایت در راستای این فعالیت هنری و در جهت اطلاع رسانی و ارتقای سطح عکاسی در جامعه مجازی و همچنین به نمایش در آمدن نمونه کار های خودم ایجاد و در خدمت شما قرار گرفته است. امیدوارم از خواندن محتوا و دیدن عکس های این وبسایت لذت ببرید. استودیو ستوده آتلیه تخصصی عکس و فیلم نوزاد کودک وبارداری در کرج
نوشته های دیگر از نویسنده