Penitenciaría de Santiago, Chile, 2008

عکس آنلاین[1] / مصطفی ملکی: تا مدتی پیش ۹۰ مرد به عنوان خطرناکترین مجرم‌ها در آرژانتین در زندان Pavilion 5 of Mendoza نگهداری می‌شدند. آنجا مکانی بود که حتی ماموران زندان هم جرات وارد شدن به آن را نداشتند. غذای زندانی‌ها را در نقطه‌ای که با فضای داخلی فاصله داشت می‌گذاشتند و می‌رفتند. زمانیکه عکاس ایتالیایی Valerio Bispuri[2] اجازه‌ی ورود به این زندان را درخواست کرد، مقامات با این شرط به او اجازه دادند که تبعات این عمل را تنها خودش بر عهده بگیرد و نه آنها.

«من هرگز فراموش نخواهم کرد…صدای دری را که پشت سر من بسته شد و پاهای لرزانم را»، این جملات او در ابتدای کتابش با نام Encerrados: 10 Years, 74 Prisons است. و با اینحال او توسط زندانی‌ها مورد استقبال قرار گرفت، همان کسانی که به خاطر شجاعت و جسارتش جاخورده بودند. او را کاملاً آزاد گذاشتند تا مستند خود را از وضعیت غیر انسانی‌ای که آنها در دوره‌ی محکومیت دچارش هستند کامل کند. زمانی که او آنجا را ترک کرد به آنها قول داد تا عکس‌ها را برای در معرض عموم قرار گرفتن چاپ کند. او به آن قول عمل کرد و بعد از به نمایش در آمدن این عکس‌ها آن زندان هم چندی بعد تعطیل شد.

Penitenciaria de Santiago, Chile, 2008

بیسپوری می‌توانست کل کتاب را از همان مدت زمان کوتاهی که در زندان مندوزا بود کامل کند، اما در عوض او به ۷۴ زندان در آمریکای جنوبی رفت و همانگونه که خودش می‌گوید: «زندان‌ها انعکاس آنچه هستند که در کشور اتفاق می‌افتد، از داستان‌های کوچک تا اتفاقات اجتماعی و اقتصادی». آنچه که عمدتاً در آمریکای جنوبی رخ می‌دهد یک جنگ دو سر باخت بر سر مواد مخدر است.

بیسپوری به زندان Lurigancho در لیما نیز سری زد، بزرگترین زندان در آمریکای جنوبی با بیش از ۱۰۰۰۰ زندانی. یک شهر درون یک شهر دیگر  و در کشوری، پرو، که بزرگترین تولید کننده‌ی کوکایین است. وارد شدن به آن یعنی نیم نگاهی به درون جهنم. بیسپوری همچنین زمانی را نیز در قدیمی‌ترین زندان آمریکای جنوبی گذراند(Penitenciaría in Santiago de Chile). در Villa Devoto در بوینس آیرس، آرژانتین، او وارد مخوف‌ترین زندان آمریکای جنوبی شد؛ و در Los Teques در کاراکاس، ونزوئلا، عجیب‌ترین زندان را دید ـــ هر زندانی به همراه خود یا چاقو داشت یا تفنگ.

Penitenciaria de Santiago, Chile, 2008

در آنجا بر روی دیوارها جای گلوله‌ها را نشان می‌دادند که در نتیجه‌ی شادی زندانی‌ها پس از آزادی یکی از روسای کارتل‌شان بود. در سفرش او مردانی را دید که با چاقو با هم دعوا می‌کردند و اندکی بعد در حیاط زندان فوتبال بازی می‌کردند. زنان زندانی که تانگو تمرین می‌کردند و در زمان استراحت تناسب اندام کار می‌کردند. به او پلاستیک‌هایی پر از ادرار پرتاب شد، چون در بعضی زندان‌ها زندانیانی هم وجود داشتند که از او و دوربینش متنفر بودند. او را حتی با چاقویی که نوک آن روی گلویش بود به گروگان گرفتند. در این ماجرا یک زندانی ایتالیایی او را به هر نحوی که بود آزاد کرد و از او خواست که سریعاً به بیرون از زندان برود.

Chorrillos, female prison, Lima, Peru, 2007

عکس‌های بیسپوری به صورت سنتی و سیاه و سفید هستند. او می‌گوید:‌ زندان‌ها رنگ ندارند. فقط سایه‌های خاکستری رنگ یا سیاه و سفیدهایی پر رنگ وجود دارند. او از مردانی عکس گرفت که بر روی سیمانی که کثافت آن را فرا گرفته بود دوش می‌گرفتند. در یکی از این تصاویر فراموش ناشدنی، او از دو زن که در حال رقصیدن بودند عکس گرفت، دست های برافراشته، شاید یکی به دیگری در حال آموزش گام‌ها بود. شاید هم آن عکسی که درست در لحظه ای گرفته شده است که زن زندانی چشم هایش را پس از خوابی طولانی باز می‌کند بر حسب اتفاق بوده باشد. هر چه هست زیباست.

uito-Guayaquil, women’s prison, Ecuador, 2004

دردی در پس هر کدام از عکس ها نهفته است، نه تنها آن عکس‌هایی که زنان زندانی را با بچه‌های کوچک نشان می‌دهند، نه، همه‌شان. مادران اجازه دارند بچه‌هایشان را تا سن چهار سالگی در زندان بزرگ کنند. شاید همه فکر می‌کنند که کار در زندان زنان آسانتر از زندان مردان باشد. نه. زندانیان زن به همان خشنی زندانیان مرد هستند، گاهی اوقات حتی خشن‌تر. زنان حق ندارند با همسران‌شان به مانند زندانیان مرد ملاقات داشته باشند. من فکر می‌کنم که شاید این می‌تواند دلیل خوبی برای روحیه‌ی تهاجمی و پرخاشگر آنها باشد. آنها در گوش من زمزمه می‌کردند. مرا نوازش می‌کردند و اصلاً اهمیتی به این نمی‌دادند که من چه کسی هستم. من یک مرد بودم! همین کافی بود.

Los Teques, Caracas, Venezuela, 2009

References

  1. ^عکس آنلاین (aksonline.ir)
  2. ^Valerio Bispuri (www.valeriobispuri.it)

نویسنده: زهرا ستوده

منبع

آتلیه تخصصی عکس نوزاد ،کودک و بارداری- فوتو ستوده
زهرا ستوده
نویسنده: زهرا ستوده
عشق به عکاسی و ثبت لحظات خاطره انگیز از کودکان ، من رو به کار بیشتر تشویق کرد و این وب سایت در راستای این فعالیت هنری و در جهت اطلاع رسانی و ارتقای سطح عکاسی در جامعه مجازی و همچنین به نمایش در آمدن نمونه کار های خودم ایجاد و در خدمت شما قرار گرفته است. امیدوارم از خواندن محتوا و دیدن عکس های این وبسایت لذت ببرید. استودیو ستوده آتلیه تخصصی عکس و فیلم نوزاد کودک وبارداری در کرج
نوشته های دیگر از نویسنده