بیماری خطرناک فوتوفیلیا!

 اسماعیل رمضانی-پ‍ژوهشگر ارتباطات:«این روزها ویروس مهلکی اغلب به‌وسیله دستگاه‌های موبایل منتقل می‌شود و اعتیاد روانی شدیدی را در فرد ایجاد می‌کند. ویروس مهلکی که منجر به تولید یک بیماری عجیب و مدرن به نام «فوتوفیلیا» می‌شود و گاه فرد را تا سرحد جنون پیش می‌برد!»

پاراگراف بالا به راحتی می‌تواند دستمایه یک شایعه خوب قرار بگیرد و خیلی‌ها را هم بترساند. آنچه خواندید ‌زاده ذهن نویسنده این سطور است اما من معتقدم این بیماری ساختگی در روزگار ما – نه به حدی که بیماری نامیده شود یا چنین خطرناک باشد- وجود دارد و گاهی واقعا می‌تواند زندگی ما را حسابی مختل کند.

فوتوفیلیا از نظر من یعنی وابستگی ذهنی به عکس گرفتن از همه‌‌چیز در همه جا! قدیم‌ترها اگر عکس با کیفیت و خوب می‌خواستی باید دست به دامان عکاسی‌ها می‌شدی. عکاسی مکان داشت و زمان و هزینه. بعدها که دوربین‌های عکاسی باب شد بازهم تعداد عکس‌ها محدود بود و ظاهر کردن‌شان هم هزینه‌بر بود و هم‌زمان بر. بنابراین بازهم با محدودیت مواجه بودیم. اما امان از زمانی که دوربین‌ها دیجیتال شدند و امان‌تر‌ از زمانی که موبایل‌ها دوربین دار شدند. عکس گرفتن هم‌زمان خود را از دست داد و هم مکان و هزینه را. از آن طرف هم احساس نیاز برای آن تشدید شد. عکس‌های پروفایل، صفحات شخصی، شبکه‌های اجتماعی و همه ابزارهای رسانه‌ای شخصی باید مدام «به روز» یا به قولی آپدیت شوند. اینستاگرامت باید اقلا روزی ۸-۷ تا عکس جدید داشته باشد، توی گروه‌های وایبری همیشه باید چیزی برای نشان دادن داشته باشی و الی آخر. این یعنی اینکه هیچ لحظه‌ای نباید از چشمان ظریف دوربین تو پنهان بماند، حتی اگر حریم خصوصی دیگران را هم بشکند. «شما و همه‌‌چیز، یهویی» باید ثبت شود.

اگر پشت فرمان ماشین هم نشسته باشیم نباید اتفاق جذابی که در پیرامون مان افتاده از دست‌مان در برود. حتی اصلا مهم نیست که به سفر آمده‌ایم تا از دیدن مناظر زیبا لذت ببریم و نفسی تازه کنیم؛ مهم این است که یک خروار عکس با خودمان برگردانیم تا همه دنیا بدانند ما در کجا بوده‌ایم. درواقع می‌رویم سفر تا به جای دیدن مناظر زیبا، تفریح کردن یا دیدار از اماکن تاریخی و گردشگری فقط وقت خود را به عکس گرفتن از آنها تلف کنیم. اگر عکس نگیریم، انگار که اصلا سفر نرفته‌ایم. دوربین این روزها همراه همیشگی ماست و اینچنین می‌شود که ما لذت بی‌واسطه از پیرامون خود را از دست می‌دهیم و همه‌‌چیز را گره می‌زنیم به واسطه‌ای به نام عکس. به جای ثبت لحظه‌ها، زیبایی‌ها و رویدادها در ذهن‌مان ترجیح می‌دهیم آنها را در دوربین‌مان ثبت کنیم. اینجاست که همه‌‌چیز پس از مدتی برایمان مصنوعی می‌شود و پس از مدتی هم، وابستگی نتیجه محتومی است که ذهن و روان ما را درگیر می‌کند. آیا شما هم به فوتوفیلیا مبتلا هستید؟! 

منبه : همشهری آنلاین

نویسنده: زهرا ستوده

منبع

آتلیه تخصصی عکس نوزاد ،کودک و بارداری- فوتو ستوده
زهرا ستوده
نویسنده: زهرا ستوده
عشق به عکاسی و ثبت لحظات خاطره انگیز از کودکان ، من رو به کار بیشتر تشویق کرد و این وب سایت در راستای این فعالیت هنری و در جهت اطلاع رسانی و ارتقای سطح عکاسی در جامعه مجازی و همچنین به نمایش در آمدن نمونه کار های خودم ایجاد و در خدمت شما قرار گرفته است. امیدوارم از خواندن محتوا و دیدن عکس های این وبسایت لذت ببرید. استودیو ستوده آتلیه تخصصی عکس و فیلم نوزاد کودک وبارداری در کرج
نوشته های دیگر از نویسنده