عکس آنلاین[1]/ مصطفی ملکی:  مایکل کمبر[2] فتوژورنالیستی است که از سال ۱۹۸۶ در نقاط مختلف دنیا فعالیت کرده است؛ او به عراق, افغانستان, لیبریا, هائیتی, سودان سفر کرده است تا از کشمکش‌هایی که این کشورها درگیر آن بوده‌اند عکاسی کند. عکس‌های کمبر را روزنامه‌های مهمی چه در اروپا و چه در ایالات متحده به چاپ رسانده‌اند.

اخیراً او با یک ابتکار جدید به دایر کردن یک نمایشگاه[3] در مرکز مستند برونکس با نام «تصاویر دگرواره» [4]مبادرت کرده است که بر روی به نمایش گذاشتن عکاسی مستندی متمرکز است که دستکاری شده است و یا تقلبی‌ست. ما به همین سبب پتاپیکسل با او مصاحبه‌ی کوتاهی را ترتیب داده است تا از اخلاق در فتوژورنالیسم و اینکه کجا اینگونه چیزها رخ می‌دهند بگوید.

– به ما از این نمایشگاه و هدف شما از دایر کردن آن بگویید.

ما تحقیقات‌مان را با یک عکس از جنگ کریمه در اوکراین شروع کردیم و تصمیم گرفتیم تا نمایشگاهی از عکس‌های تقلبی و دستکاری شده‌ از اوایل قرن بیستم تا کنون را دایر کنیم. به طور کلی, ما به سه مسئله توجه کردیم: تصاویری که با هدف ایجاد پروپاگاندا ایجاد می‌شوند, عکس‌هایی که بیرون از زمینه گرفته شده‌اند و با برش اشتباه به نمایش گذاشته شده اند و سپس دستکاری دیجیتال و تاریک‌خانه که افراد در آن بعضی چیزها را عوض کرده‌اند.

– آیا شما این احساس را دارید که در عصر دیجیتال با در دسترس همگان بودن ابزار دستکاری تصویر وضعیت بدتر شده است؟

بله. قطعاً همین گونه است. همانطور که این نمایشگاه نشان می دهد, این چیز جدید نیست؛ همیشه ادامه دارد. اما بنا به دلایلی فکر می کنم که به وضعیتی بحرانی رسیده ایم. من بر این عقیده‌ام که صنعت فتوژورنالیسمی که امثال من در آن بزرگ شده اند در واقع دیگر وجود ندارد. کارمندی و کارآموزی ادیتورها که می‌توانند طی چند سال به شما مطالب اصلی را بیاموزند. پس بدینگونه این‌ها تبدیل به راه‌های استاندارد و مطمئن می‌شوند و اخلاق نیز به آرامی محو می‌شود. و اینکه کل سیستم از هم پاشیده می‌شود. بنابراین با هجمه‌ای از عکاسان جوان روبرو می‌شویم که من فکر می‌کنم, نه به عمد, که در زمینه‌ی اخلاق و عکاسی خوب تعلیم ندیده اند و ابزار تولید را در نوک انگشتان‌شان دارند. آنها با فتوشاپ بزرگ شده‌اند و می‌توانند عکس ها را به دلخواه تغییر دهند.

زمانیکه جوان‌تر بودم نمی‌دانستم که یک نگاتیو را چگونه تغییر می‌دهند. هنگامی که عکس را می‌گرفتم و اگر در آن از یک شی یا شخص خوشم نمی‌آمد و یا اگر آن عکس مورد دلخواه من نبود, واقعاً نمی‌دانستم که چگونه باید آن را تغییر دهم. اما اگر اکنون شما یک عکاس جوان باشید به راحتی می توانید عکس را تا رسیدن به آنچه که می‌خواهید تغییر دهید. پس این نوعِ وضعیتِ متفاوت در پرورش است.

– شما به آنهایی که به یک عکس نگاه می‌کنند(مانند عکاسی که از گوشه پایین سمت راست تصویر دوربین فیلمبرداری را حذف کرد) و می‌گویند که ما فقط عکس را تمیز کرده‌ایم و در معنایش تغییری ایجاد نکرده‌ایم چه پاسخی می‌دهید؟

فکر می‌کنم که پاسخ مشخص است. اگر او این کار انجام می‌دهد, عکاس بعد از او نیز چیز دیگری را تغییر می‌دهد. همین که این اصل را ایجاد کردیم که برای عکاس‌ها خوب است که تصمیم بگیرند چه چیزهایی در عکسِ گرفته شده مهم نیستند, دیگر نمی‌توان جلوی چیزی را که پس از آن روی می‌دهد را گرفت. شما از کجا می‌دانید که آن دوربین فیلمبرداری در گوشه ی تصویر مهم نیست. چه کسی می تواند بگوید که یک سال پس از این درباره‌ی فیلمی که در آن روز توسط آن دوربین گرفته شده است بحث و جدل به پا نخواهد شد؟ هیچ یک از ما نمی‌دانیم. ما نمی‌توانیم در آنِ واحد مانند یک قاضی حکم صادر کنیم که این مهم است و آن دیگری نه. زمانیکه شما اصل و قانونی را ایجاد می‌کنید که بر طبق آن عکاس می‌تواند درباره ی آنچه که در عکس‌هایش باید باشد و یا نباشد قضاوت کند, شما یک جعبه ی پاندورا را گشوذه‌اید که هرگز پایانی نخواهد داشت. ما باید این اطمینان را داشته باشیم که آنچه ما در حال دیدن آن هستیم همان است که در مقابل دوربین عکاس بوده است. و این حداقل نقطه‌ی شروع است. مطمئن باشید که عکاس می‌توانست به چپ یا راست حرکت کند یا دوربین‌اش را بالاتر یا پایین تر بگیرد و همین حرکت‌های کوچک عکس را تغییر می‌داد, اما واقعیت این است که او یک عکس مشخص را از یک نقطه نظر مشخص گرفته است و ما باید بدانیم که در زمانیکه او عکس را می‌گرفته است چه چیزی دقیقاً در عکس بوده است.

– آیا شما بر این عقیده‌اید که مسئله‌ی دستکاری عکس یک موضوع اخلاقی است؟

فکر می کنم که این بخش مشکل زای ماجراست. عکاسان جوانی که خوب آموزش ندیده‌اند, باز هم نه از روی عمد, این موضوع را به عنوان یک مسئله‌ی اخلاقی نگاه نمی‌کنند. عکاسانی که من با آنها به گفت و گو نشسته ام حتی این موضوع را به عنوان یک مسئله‌ی اخلاقی درک نمی‌کنند. آنها ققط می‌گویند که «من» می‌خواهم عکس را بهتر کنم. «من» می‌خواهم چیزهایی که نظم عکس را بر هم می‌زنند حذف کنم.

– آیا منظور شما این است که برای اکثر مردم یک عدم ارتباط کامل بین دستکاری تصویر و اخلاقیات وجود دارد؟

تا حد زیادی بله. من با بسیاری از افراد تحصیلکرده مانند دکترها، وکلا و افراد آکادمیک در بسیاری از رشته‌ها گفت‌‌گو داشته‌ام. آنها اینگونه بیان می‌کردند که به هیچ عنوان نمی‌دانسته‌اند که چنین چیزهایی را هم باید در دایره‌ی اخلاقیات در نظر گرفت. فقط بر این عقیده‌ام که روزنامه‌ها همه چیز را برای همه چیز تغییر داده‌اند. این خود به نوعی مرا شوکه کرده است.

– برای آنکه مسیری را که در آن قرار گرفته‌ایم را تغییر دهیم چه باید بکنیم تا بتوانیم فتوژورنالیسم را در مسیری که قبلاً بود قرار دهیم؟

فکر می‌کنم که بیشتر مشکلات را باید حول این جوایز و گرنت‌ها جستجو کرد. آنها باید در مسیر قوانین مشخصی فرار بگیرند. باید شفاف‌سازی صورت گیرد آن هم در مورد آنچه که مجاز است و انچه که مجاز نیست و زمانیکه آنها از این خطوط عبور کردند بایستی مقابل‌شان ایستاد. عکاسان بزرگی را سراغ داریم که هر ساله عکس‌های زیادی را در «ورلدپرس» ثبت می‌کنند که به طور آشکار و روشنی تقلبی هستند و جالب آنجاست که به آنها اجازه‌ی گرفتن جایزه را هم می‌دهند. شما می‌توانید همین اکنون به سایت ورلدپرس[5] سر بزنید و ببینید که عکس‌های ایشان در آنجا بارگذاری شده است. اینها عکس‌هایی هستند که ما می‌دانیم چگونه صحنه‌سازی شده‌اند.

اگر شما عکس‌های عکاس ایتالیایی، ترویلو، را از بلژیک به خاطر داشته باشید(قلب تاریک اروپا)، پس از یک جنجال پر سر و صدا توسط ورلدپرس پذیرفته نشد. این مجموعه شامل عکس هایی از یک شهر بود که حتی همان شهری که او از آن عکس می‌گرفت هم نبود. اما چندی بعد او جایزه بزرگ یک فستیوال ایتالیایی را برای همین اثر از آن خود کرد.

من فکر نمی‌کنم که همه‌ی اینها در دستان رقابت‌ها قرار دارند، بلکه اتفاقاً منظور همان‌هایی هستند که نومیدانه در جست‌و‌جوی یافتن نامی در بین نام‌ها برای خودشان هستند. اینها فقط مردمانی هستند که می‌خواهند جایی در بیرون از هر کجا که هستند نامی را برای خود دست‌و‌پا کنند. آنها سخت در تلاش هستند تا بر سکوی ورلدپرس قرار بگیرند. آنها نومیدانه می‌خواهند POV را از آن خود کنند. اما من فکر می‌کنم که رقابت‌ها مکانی هستند که ما واقعاً می‌توانیم تلاش کنیم و بگوییم که اینها قوانین هستند و اگر شما قوانین را بشکنید عواقب سختی را برای شما در پی خواهد داشت.

– آیا شما بر این احساس هستید که مردم اخبارها را نیز به عنوان یک رقابت می‌نگرند؟

بله. همچنین اینطور فکر می‌کنم که امروزه عکس‌های زیادی هم توسط ادیتورها و توسط عکاسان همچون یک طراحی نگریسته می‌شوند. ده سال پیش، برای من، رفتن به تاریک‌خانه و خلق یک عکس امپرسیونیستی سیاه و سفید یک کار عظیم به حساب می‌آمد. اما امروز کافی‌ست دکمه‌ی فیلتر را در اینستاگرام خود لمس کنید و حال شما یک عکس امپرسیونیستی دارید. ما باید این مسئله را روشن کنیم. نگاره چیست؟‌ فتوژورنالیسم چیست؟ عکاسی مستند چیست؟

– اکنون مسئله دیگر در سطح عکاسان باقی نمی‌ماند، بلکه ادیتورها هم به این ماجرا کشیده شده اند.

من فکر می‌کنم که بدترین تخلف‌ها از سوی ادیتورها صورت می‌پذیرد. نیوزویک عکسی از بالاز گاردی از یک کودک زخمی افغان را چاپ کرد که توسط آمریکایی‌ها زخمی شده بود و آن را به عنوان نگاره‌ای برای یک مقاله درباره کودکان زخمی و کشته شده توسط طالبان به کار برد. این کودک توسط طالبان زخمی نشده بود؛ او توسط ارتش ایالات متحده زخمی شده بود. پاسخ آنها اینگوه بود:«خوب، به هر حال این یک کودک زخمی افغان است، چه فرقی می‌کند؟» اتفاقاً مهم است. مهم است که بدانیم این کودک توسط چه کسانی زخمی شده است.

– تلاش شخصی شما درباره‌ی نگه داشتن اخلاقیات در کانون توجه‌تان چیست؟‌

فکر می‌کنم اگر شما به فتوژورنالیسم به عنوان کلمه‌ای بزرگ نگاه کنید، می‌بینید که به اتمام جنگ در ویتنام کمک کرد. این واژه‌ی بزرگ به خیلی از جنبش‌ها و حرکت‌ها در جهان کمک کرد چون صادق بود. هیچکدام از آنها هم صحنه‌سازی نبودند. چینش نشده بودند. مردم آنها را باور داشتند.زمانیکه نگاه‌مان را به سوی وردپرس و ۲۰ درصد از فینالیست‌هایش که رد صلاحیت شدند می‌چرخانیم، می‌بینیم که آنها به طور افراطی دست به تغییر عکس‌هایشان زده اند. مردم دیگر آنها را باور ندارند و زمانیکه چنین اتفاقی بیفتد، فتوژورنالیسم دیگر نمی‌تواند دنیا را تغییر دهد. ما به عکاسانی صادق و متعهد نیازمندیم.

– در ارتباط با علاقه‌ی همگانی به عکس‌های ارائه شده در نمایشگاه «تصاور دگرواره» و علی‌رغم اینکه این نمایشگاه به اتمام رسیده است، آیا امکان این هست که بتوان به صورت آنلاین آنها را دید؟

یشتر آنها را بر روی وبسایت قرار داده‌ایم و هنوز هم در حال یافتن موارد جدیدتر هستیم. به آرامی مجموعه را کامل‌تر خواهیم کرد. عکس‌های درون سایت به همراه لینک مقالات مرتبط با آنها و همچنین ویدیوها و جدل‌هایی که داشته‌اند قرار دارند.

– در انتها برای کسانی که به این پروژه علاقه‌مند هستند، آیا برنامه‌ای برای چاپ کتاب و یا هر کار دیگری مرتبط با آن دارید؟

بله. ما در حال کار بر روی کاتالوگ هستیم. کار بسیار سختی‌ست به سبب آنکه عکس های خیلی زیادی هستند که صفت تقلبی را در کنار خود دارند. همچنین بحث در مورد اینکه کدام عکس بایستی در این مجموعه قرار بگیرد نیز دشوار است.

References

  1. ^عکس آنلاین (aksonline.ir)
  2. ^مایکل کمبر (www.kamberphoto.com)
  3. ^دایر کردن یک نمایشگاه (www.alteredimagesbdc.org)
  4. ^«تصاویر دگرواره» (www.alteredimagesbdc.org)
  5. ^ورلدپرس (www.worldpress.org)
Bronx Documentary Center Michael Kamber Photo by Ron Terner

نویسنده: زهرا ستوده

منبع

آتلیه تخصصی عکس نوزاد ،کودک و بارداری- فوتو ستوده
زهرا ستوده
نویسنده: زهرا ستوده
عشق به عکاسی و ثبت لحظات خاطره انگیز از کودکان ، من رو به کار بیشتر تشویق کرد و این وب سایت در راستای این فعالیت هنری و در جهت اطلاع رسانی و ارتقای سطح عکاسی در جامعه مجازی و همچنین به نمایش در آمدن نمونه کار های خودم ایجاد و در خدمت شما قرار گرفته است. امیدوارم از خواندن محتوا و دیدن عکس های این وبسایت لذت ببرید. استودیو ستوده آتلیه تخصصی عکس و فیلم نوزاد کودک وبارداری در کرج
نوشته های دیگر از نویسنده